கற்றல் அல்ல, அகற்றலே (unlearning) நமது பிரச்சினை. சொல்லப்போனால், “இரு முக்கிய உலக அமைப்புகள் சார்ந்த உரையாடல்” என்கிற கலலேயோவின் மகத்தான நூலின் பெரும்பகுதி புவியின் சுழற்சி பற்றியது அல்ல - அச்சுழற்சியை ஏற்றுக் கொள்ள இயலாத நமது உள்ளுணர்வை தகர்ப்பது

சென்னையில் முப்பதாண்டுகள் வாழ்ந்தாலும் அவரால் இங்கே நிலைகொள்ள இயலவில்லை. சென்னை தன் மனதிலும் உடலிலும் படியவே இல்லை என்று சொன்னார். பணி ஓய்வுக்குப் பிறகு கோவில்பட்டியில் வசித்தார். முழுமையாகத் தம்மை 1950, 60களைச் சேர்ந்த கிராமத்துச் சிறுவனாகவே கருதியிருந்தார்.

சமூக உணர்வு என்ற கருத்துருவிற்கு நேர்ந்த நெருக்கடி கட்டுப்பாடற்ற தனிநபர்வாதத்தை மேலெழச் செய்தது : மக்கள் அனைவரும் இனி ஒரே சமூகத்தின் குடிமக்களாக அல்ல மாறாக எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டிய போட்டியாளர்களாக மாறிவிட்டிருக்கின்றனர். நவீனத்துவத்தின் அடிப்படைகளையே அச்சுறுத்தும் இந்த ‘அகநிலைவாதம்’ (Subjectivism),

அப்பாவைப் போலவே திருநீறை வைத்துக்கொண்டிருப்பவனை அண்ணா என நா தழுதழுக்க அழைத்தது எதனால்?

ஒவ்வோர் இரவிலும் சாக மறுக்கும் முகங்களோடு அமர்ந்து தன் கையாலேயே தன்னைப் புதைத்துக்கொள்ள மீண்டும் தேடுகிறேன்

உண்மையில் மாவட்ட நீதிமன்றங்களின் சீரமைப்பு நம் ஜனநாயகம் மூச்சு விடுவதற்கு அவசியமானது. சமூகத்தில் எங்காவது ஓரிடத்தில் நீதி கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கை பொது மனிதனுக்கு இருக்க வேண்டும். அனைத்து கதவுகளும் மூடப்பட்டு அவனைப் பார்த்து பல்லிளித்தால் அவன் காஃப்கா போல கதை

’ மையல் வேழம்’ என்றால் மதம் முற்றிய யானை. பொதுவாக ’மையல்’  எனும் சொல்லை காதல் என்கிற அர்த்தத்திலேயே நாம் பயன்படுத்துகிறோம். காதலரும் மதம் முற்றிய  யானைகளாகத்  திமிறிக் கொண்டிருக்கும் பருவம் ஒன்று உண்டு. அப்போது அவர்களுக்கு கண்ணிலும் கருத்திலும் காதல்

அன்று மாலை அவன் வேலை முடிந்து நகரத்தில் இருந்து வீட்டுக்கு பைக்கில் போய்க் கொண்டிக்கும்போது, காற்றில்லாமல் அடர்த்தியாக இல்லாமல் மிகவும் லேசாகவும் இல்லாமல் அழகான ஒளிப் பின்னனியோடு ஒரு செல்ல மழை பிடித்துக் கொண்டது. கோடை காலத்தின் கடைசி பருவம் என்பதால்