13 March 2026 இந்த நாவலில் முக்கியமாக எனக்குப் பிடித்தமான இரண்டு விசயங்கள். ஒன்று, இதுபோன்ற நோய்மை உலகைச் சித்தரிக்கிற நாவல்களில் யதார்த்த உலகம் x நோய்மை உலகம் என்பதாக கட்டமைகிற இருமை இதில் இல்லை. மருத்துவம் அல்லது மருத்துவம் சார்ந்தக்

March 11, 2026 ஒரு ஓவியத்தை எப்போது முடித்து நிறுத்துவதென எனக்குத் தெரியாது அதனாலே எனக்கு நிகிலைப் பிடித்தது நிகிலின் இலையை வாசித்துக்கொண்டிருந்தேன் வரிகளினிடையே திடீரென ஒரு செவ்வெறும்பு தோன்றியிருந்தது மெதுவாக அதை ஏந்தித் தரையில் விட்டேன்

March 11,2026ஓ மரியே யா அல்லாவே ஓ ஈஸ்வரனே ஏய் மனசாட்சியே என் செல்லக் கண்ணீரே என் வசீகர துரோகமே என் துரோகத்தின் கறையே

கா சிவாவின் கவிதைகள், கலைக்கும் – அதன் ஆராதகனுக்கும் இடையில் நடக்கும் கண்ணாமூச்சி ஆட்டம். தெய்வத்திற்கு அது மற்றுமொரு நாடகமாக இருக்கலாம். எழுத்தாளரிடமிருந்து துளிர்ப்பது உண்மையான கண்ணீர் திவலைகள். கண்ணீரை எடை போட முடியாது. அது கலையாக சித்திக்கக் காத்திருக்கலாம். சிந்திய

அவன் குடும்பம் படிப்படியாக உருமாற்றத்தை அடைகிறது. அவர்கள் வண்ணத்துப் பூச்சிகளிலிருந்து கூட்டுப் புழுக்களாகி புழுக்களாக மாறிவிடுகிறார்கள். இறுதியில் நாம் முற்றிலும் உருமாறிவிட்ட குடும்பத்தைக் கண்டு அதிர்ச்சியுறுகிறோம். இந்த படிப்படியான கதை நகர்வை சரியான முறையில் மொழிபெயர்ப்பதுதான் உருமாற்றத்தை மொழிபெயர்ப்பதன் சவால் என்று

சங்ககவிதைகள் அகம் ,புறம் என்று பிரிக்கப்பட்டிருந்தாலும் சமயங்களில் அகத்தில் புறமும், புறத்தில் அகமும் இழையோடிவிடுவதும்  உண்டு.  “சேண் நாறு நறு நுதல் “ என்கிற வரியை தனித்து  அறிய நேர்கையில்,  கட்டாயம் நாம் அதை அகப்பாடல்களில்தான் தேடுவோம். இது போன்றே அகப்பாடல்களிலும்

நவீன இதயங்கள், பிழைகள், இடரல்கள், தவிப்புகள், ஆசைகள் என எல்லா இருளிலும் உழன்று தங்களின் அறத்தின் ஒளியை கண்டுகொள்கின்றன. இதன் மூலம், திருக்குறளில் கூறப்பட்ட மனையறம் இன்று நவீன வாழ்க்கையில் எப்படி மாற்றம் அடைந்துள்ளது என்பதை எம்.கோபாலகிருஷ்ணனின் மனையறம் உரையாடலுக்கு உள்ளாக்குகிறது.

குடும்ப உறவுகளும் மனிதர்களும் காலத்தின் போக்கில் தலைகீழாகும் வாழ்வுகளும் கேப்ரியல் மார்காஸின் நாவலிலும் காணக்கூடியதாக இருக்கும். கொள்கைகளின் தோற்றுவாய், அவை எப்படி நாள் கண்டு, முற்றி, அபத்த மூட்டைகளாக மாறுகின்றன, அவற்றின் அழிவு எதனால், எங்கிருந்து ஆரம்பிக்கின்றன என்பதெல்லாம் முருகபூபதியின் எழுத்துகளில்

கடைசிப்பத்தியில் அவனை முன்னிறுத்தி யாழ்நிலத்துச் சனங்களை நோக்கி விளித்துப் பேசுகின்றது கவித்தன்னிலை. அவனுக்குள் இருக்கும் நாட்டை நாம் - நீங்களும் நானும் - மறந்துவிட்டோம். ஆனால் அவன் நினைவில் நாடு உள்ளது; அவனுக்குள் களம் இருக்கின்றது என்கின்றது.