கவிஞன் என்பவன் பாசாங்குகாரன் அவன் எந்தளவு முழுமையாகப் பாசாங்கு செய்கிறானென்றால் தான் உண்மையில் உணரும் வலியைக்கூட ஒரு பாவனை வலியாக்கிவிடுகிறான். அவன் எழுதுவதை  வாசிப்பவர்கள், வலியைப்பற்றிப் படிக்கும்போது, உண்மையில் உணர்வது அவன் உணர்ந்த  இவ்விரண்டு வலிகளையும் அல்ல, அவர்கள் இது வரை

மொகலாயர் காலத்திய சமாதிகளும் மலிவான நடனவிடுதிகளும் பாலியல் தொழிலாளர்களும் ஒரு காலகட்டத்தில் செழித்திருந்த பாகர்கஞ்ச் பஜாரில் நள்ளிரவு கழியும் நேரம்.

என் மனதில் தங்கிய படிமம் மிகவும் எளிமையானது: தான் நேசிக்கும் ஒன்றையே, அதைச் சரியாக அடையாளம் காணத் தவறியதன் விளைவாக, ஒருவர் மனதறியாமல் சிதைத்துவிடும் ஒரு துயரச் சித்திரம்தான் அது.

அகழ் இணையக் கூடுகைகள் - 03 கவிஞர் இசையுடன் வாசகர் கலந்துரையாடல் தலைப்பு : "மலை என மாரி என" கபிலரின் சங்கப் பாடல்களை முன்வைத்து "அகழ்" இதழில் வெளியான இசையின் கட்டுரைகளை மையப்படுத்திய உரையாடல்

காமம் வதைக்காத உயிர் எது? எவ்வளவு லட்சியங்களை, எவ்வளவு உன்னதங்களை காவு கொள்ளும் காளி அது? எத்தனை மகத்துவங்கள் அதன் முன் வாலைச்சுருட்டி கொண்டு மூலையில் அமர்ந்திருப்பதை நாம் பார்த்துவிட்டோம். சங்கக்கவித் திரட்டு முழுக்கவும் தலைவியரைப் பசலை படாத பாடு படுத்தியுள்ளது.

எனக்குத் தோன்றுவது, மற்ற கலைவடிவங்களைவிட கவிதை முழுமையாக அறிந்து கொள்ள முடியாத ஒரு மர்மத்தைத் தொடர்ந்து தக்கவைத்துக் கொள்கிறது. அது திடீரென்று ஒரு விபரீதம் போல நிகழ்கிறது. யாரும் இதுவரை தொடாத ஒரு இடத்தில் திடீரென தன்னுடைய கைகளை நீட்டுகிறது. அதனால்தான்

நாம் அடிக்கடி, “கவிதையை கற்றுக்கொள்ள முடியுமா?” என்று கேட்கிறோம். பொதுவாக, கவிதை என்பது உணர்ச்சியும் மொழியும் சேர்ந்த ஒன்று என்று நினைக்கிறோம். ஆனால் ஒரு கவிதையை உருவாக்குவது அவை இரண்டு மட்டும்தானா? அல்லது இன்னும் பல கூறுகள் அதற்குள் செயல்படுகின்றனவா? அந்தக்

ஒவ்வொரு நாளும் என்னைப் பற்றிய என் எதிர்பார்ப்புகளிலிருந்து நான் மிகுந்த தொலைவில் இருக்கிறேன் அதில் நான் நல்லவளாகவும், தெளிவுடனும் இந்த உலகை அவசரமாகக் கடந்து செல்லாமல், நிதானமாக நடப்பவளாகவும் அடிக்கடி தலைவணங்குபவளாகவும் இருக்கிறேன்.

எதையும் ஏற்பதற்கு பழகியவற்றுக்குத் தெரியும் அதன் வேர்கள் மனிதப் பேராசைக் கட்டுமானங்களுக்கு கீழே வேறாய் உறைந்திருப்பது வெளியை வணங்கும் காடுகள் தம்மை மீட்டுக் கொள்ளும்