காமம் வதைக்காத உயிர் எது? எவ்வளவு லட்சியங்களை, எவ்வளவு உன்னதங்களை காவு கொள்ளும் காளி அது? எத்தனை மகத்துவங்கள் அதன் முன் வாலைச்சுருட்டி கொண்டு மூலையில் அமர்ந்திருப்பதை நாம் பார்த்துவிட்டோம். சங்கக்கவித் திரட்டு முழுக்கவும் தலைவியரைப் பசலை படாத பாடு படுத்தியுள்ளது.

எனக்குத் தோன்றுவது, மற்ற கலைவடிவங்களைவிட கவிதை முழுமையாக அறிந்து கொள்ள முடியாத ஒரு மர்மத்தைத் தொடர்ந்து தக்கவைத்துக் கொள்கிறது. அது திடீரென்று ஒரு விபரீதம் போல நிகழ்கிறது. யாரும் இதுவரை தொடாத ஒரு இடத்தில் திடீரென தன்னுடைய கைகளை நீட்டுகிறது. அதனால்தான்

நாம் அடிக்கடி, “கவிதையை கற்றுக்கொள்ள முடியுமா?” என்று கேட்கிறோம். பொதுவாக, கவிதை என்பது உணர்ச்சியும் மொழியும் சேர்ந்த ஒன்று என்று நினைக்கிறோம். ஆனால் ஒரு கவிதையை உருவாக்குவது அவை இரண்டு மட்டும்தானா? அல்லது இன்னும் பல கூறுகள் அதற்குள் செயல்படுகின்றனவா? அந்தக்

ஒவ்வொரு நாளும் என்னைப் பற்றிய என் எதிர்பார்ப்புகளிலிருந்து நான் மிகுந்த தொலைவில் இருக்கிறேன் அதில் நான் நல்லவளாகவும், தெளிவுடனும் இந்த உலகை அவசரமாகக் கடந்து செல்லாமல், நிதானமாக நடப்பவளாகவும் அடிக்கடி தலைவணங்குபவளாகவும் இருக்கிறேன்.

எதையும் ஏற்பதற்கு பழகியவற்றுக்குத் தெரியும் அதன் வேர்கள் மனிதப் பேராசைக் கட்டுமானங்களுக்கு கீழே வேறாய் உறைந்திருப்பது வெளியை வணங்கும் காடுகள் தம்மை மீட்டுக் கொள்ளும்

நாம் சிறுவர்களாக இருக்கும் பொழுது மிருகங்கள் பேசிக் கொள்வதைக் கேட்டிருக்கிறோம். நாம் சிறுவர்களாக இருக்கும் பொழுது பாதைகளைத் தவற விட்டுத் தொலைந்து போயிருக்கிறோம். நாம் சிறுவர்களாக இருக்கும் போது பலரின் பலதின் கைப்பிடித்து நடந்திருக்கிறோம். நாம் சிறுவர்களாக இருக்கும் போது தான்

ரு முறை சென்ற பாதையில் மீண்டும் திரும்புதல் அரிது. மலைப்பாதை ஒருவழிப்பாதையே; இமயம் வருபவர்களுக்கு ஆபத்து பொதுவானது; அது எங்குமிருக்கிறது; மலையேற்ற அயர்ச்சியின் முதல் அறிகுறி தோற்றப்பிழை இமயத்தில் ஒரு சிறுகல் புரண்டாலும் அது மந்தாகினியில் வந்தே விழும்; இங்கு எல்லாமே

பொதுவாகவே எனக்கு அறநூல்களை வாசிப்பதில் அதிக ஆர்வமுண்டு. நான் அறவாணன் இல்லை என்ற போதிலும். ஏனோ அவற்றை வாசிக்கையில்  புல்லரிக்கவே செய்கிறது. வாசிக்கும் அந்தத் தருணத்திலாவது நான் நிஜமாகவே ‘ சத்தியமூர்த்தி' ஆகிவிடுகிறேன். கண்கள் சுரந்து ததும்புவதைத்  தடுக்க முடிவதில்லை. நம்