“ஒளியிலிருந்து இருளுக்கு” புத்தக மதிப்புரை : விவேக் சுப்ரமணியன்

அறிவியல் என்பது வெறும் தகவல்கள், சமன்பாடுகள் மற்றும் ஆய்வக அவதானிப்புகளின் தொகுப்பு மட்டுமே என்றொரு தவறான கருத்து ஆழமாக வேரூன்றியுள்ளது. ஆனால், மிகச்சிறந்த அறிவியல் நூல்கள் இப்பிரபஞ்சத்தில் மனிதன் தன் இருப்பைப் பற்றி எப்படிப் புரிந்துகொள்கிறான் என்பதையும் வெளிச்சம் போட்டுக் காட்ட முயற்சித்துள்ளன. அந்தப் பாரம்பரியத்தைச் சேர்ந்ததுதான் ஒளியிலிருந்து இருளுக்கு கட்டுரைத்தொகுப்பு.  இயற்பியல், கணிதம், காலம், போர்முறை, ரோபாட்டிக்ஸ் ஆகியவற்றுக்கிடையே இயல்பாக நகரும் இந்த நூல், அறிவின் மீதும் தொழில்நுட்பத்தின் மீதும் மனிதன் கொண்டுள்ள நம்பிக்கையிலிருந்து ஒரு பயணத்தைத் தொடங்குகிறது. மெல்ல மெல்ல, உறுதியற்ற தன்மைகள், அறநெறிச் சிக்கல்கள் மற்றும் வாழ்வியல் சார்ந்த கேள்விகள் எனும் இருளை நோக்கி இந்தப் பயணம் அழைத்துச் செல்கிறது. பரிச்சயமற்ற நிலப்பரப்பில் ஒரு விளக்கை ஏந்திச் செல்லும் பயணியைப் போல, வாசகர் ஒவ்வொரு புதிய அறிவியல் கண்டுபிடிப்பின் போதும் ஒரு உண்மையை உணர்கிறார்: ஒவ்வொரு கண்டுபிடிப்பும் புதிய அறிவை வெளிப்படுத்துவது மட்டுமல்ல, வெளிச்சத்தின் விளிம்பிற்கு அப்பால் காத்திருக்கும் ஆழமான மர்மங்களையும் அது காட்டுகிறது.

இந்த அர்த்தத்தில், இந்நூல் அறிவியலைப் பற்றியது மட்டுமல்ல; தன் சொந்த நுண்ணறிவின் விளைவுகளை எதிர்கொள்ளும் மனித நிலையைப் பற்றியது. எனவே, ஒளியிலிருந்து இருளுக்கு என்ற இந்தப் பயணம் அவநம்பிக்கையை நோக்கிய வீழ்ச்சியல்ல; அறிவு என்பது உறுதியின் எல்லைகளைத் தாண்டி முன்னேறும்போது உருவாகும் அறியப்படாத பிரதேசங்களை நோக்கிய ஒரு தேடல். யதார்த்தத்தைப் புரிந்துகொள்வதில், மனிதகுலம் கண்டறிந்த மிக வெற்றிகரமான ஒரு வழிமுறை அநேகமாக அறிவியலாகத்தான் இருக்கும். அது மனிதனின் ஆயுட்காலத்தை நீட்டித்திருக்கிறது; தொழில்நுட்பத்தின் மூலம் கண்டங்களை இணைத்திருக்கிறது; பேரண்டத்தின் வயதை நமக்கு வெளிப்படுத்தியிருக்கிறது; மேலும், பருப்பொருள்  மற்றும் விழிப்புணர்வின் ஆழமான உள்கட்டமைப்பிற்குள் நம்மை உற்று நோக்க அனுமதித்திருக்கிறது. மின்சாரம் முதல் நுண்ணுயிர் எதிர்ப்பிகள் வரையிலும், விண்வெளி ஆய்வு முதல் செயற்கை நுண்ணறிவு  வரையிலும் இருக்கும் ஒவ்வொரு நவீன வசதியும், பல நூற்றாண்டுகால அறிவியல் தேடலின் அடித்தளத்தில்தான் எழுந்து நின்று கொண்டிருக்கின்றன.

ஆனாலும், அறிவியல் என்பது ஒருபோதும் வெறும் உண்மைகளின் தொகுப்பு மட்டுமல்ல. அது மனித ஆர்வம், பேராவல், பிழைகள் மற்றும் அவற்றின் விளைவுகளைப் பற்றிய ஒரு கதையும்கூட. கார்ல் பாப்பர் குறிப்பிட்டது போல, அறிவியல் என்பது அறுதியான நிச்சயத்தன்மையால் முன்னேறுவதில்லை; மாறாக, தன் சொந்தத் தவறுகளைத் தொடர்ச்சியாகத் திருத்திக் கொள்வதன் மூலமே அது வளர்கிறது. கோப்பர்நிக்கஸ் மனிதகுலத்தைப் பேரண்டத்தின் மையப்புள்ளியிலிருந்து இடமாற்றம் செய்தார். டார்வின் வாழ்க்கையைப் பற்றிய மரபான கருத்துக்களுக்கு சவால் விடுத்தார். குவாண்டம் இயக்கவியல் யதார்த்தத்தின் மிக அடிப்படையான தன்மையையே கேள்விக்குள்ளாக்கியது. அறிவியல் செயலாற்றலுக்கும் அறநெறிக்கும் இடையே நிலவும் இந்த இடைவெளி, கடந்த காலத்தின் அறியாமை மட்டும்  அல்ல; நவீன அறிவியல் கட்டமைப்பின் தவிர்க்க முடியாத ஒரு சவாலாகும்.

ஒவ்வொரு ஒளியுடனும் ஒரு இருள் உண்டு. டிரினிட்டி என்ற உலகின் முதல் அணு ஆயுதச் சோதனை வெடித்த அந்தப் பெருங்கணத்தில், அதன் முதன்மை விஞ்ஞானி ராபர்ட் ஓப்பன்ஹீமர், “இப்போது நான் உலகங்களை அழிக்கும் மரணமாக மாறிவிட்டேன்” என்ற வரியையே நினைவு கூர்ந்தார். தன் வாழ்நாளின் ஆகச்சிறந்த கண்டுபிடிப்பை நிகழ்த்திய அந்த உச்சக்கட்டத் தருணத்தில், ஒரு பேரறிஞன் வெற்றியைக் கொண்டாட முடியாமல் பிரபஞ்ச அழிவைப் பேசும் நிலைக்கு தள்ளப்பட்டான். தடுப்பூசிகளை உருவாக்கிய அதே அறிவியல் அறிவுதான் வேதி ஆயுதங்களையும் உருவாக்கியது. அணுவைப் பிளந்த அதே ஆளுமைதான் நமக்கு அணுசக்தியையும்,   கூடவே ஹிரோஷிமாவையும் தந்தது. இப்புத்தகம் புறக்கணிக்கப்பட்ட அந்தப் பரிமாணத்தை, அதாவது அறிவியல் வளர்ச்சியின் மற்றொரு பக்கத்தை விரிவாக ஆராய்கிறது. வெறும் கண்டுபிடிப்புகளை மட்டும் கொண்டாடுவதை விடுத்து, கடினமான கேள்வியைக் கேட்கிறது: “அறிவு என்பது பேரறிவை விடவும் வேகமாக நகரும் போது என்ன நடக்கும்?”ஒளியூட்டலுக்கும் அதன் விளைவுகளுக்கும் இடையே நிலவும் அந்தப் பதற்றத்திற்குள் தான், இந்தக் கட்டுரை  முக்கியத்துவத்தைக் கண்டடைகிறது.

காலம் – ஒரு அறிவியல் பார்வை

காலத்தைப் பற்றிய பெரும்பாலான விவாதங்கள் கடிகாரங்களிலிருந்தே தொடங்குகின்றன. ஆனால், இந்த கட்டுரை மிகவும் அடிப்படையான  கேள்வியோடு தன் பயணத்தைத் தொடங்குகிறது: “உண்மையில் கடிகாரங்கள் எதைத்தான் அளவிடுகின்றன?” இந்தக் கேள்வியின் மூலம், புனித அகஸ்டினின் இறையியல் சிந்தனைகள் தொடங்கி ஐன்ஸ்டீனின் விண்வெளி-காலத் தொடர்ச்சி வரை நீளும் அறிவார்ந்த பாதையை இக்கட்டுரை பின்தொடர்கிறது. அறிவியல் கோட்பாடுகளை விளக்குவது மட்டுமல்ல, மாறாக மனிதகுலத்தின் மிக நீண்ட தத்துவ விசாரணைகளில் ஒன்றை மீண்டும் கட்டமைப்பதுதான் இக்கட்டுரையை மிகவும் சுவாரசியமானதாக மாற்றுகிறது.

காலம் என்பது  நிரூபிக்கப்பட்டு நிலைபெற்ற அறிவியல் பொருள் அல்ல, அது தொடர்ச்சியாகப் பரிணமித்து வரும் சிந்தனை என்பதை நிரூபிப்பதில்தான் இக்கட்டுரையின் மிகப்பெரிய பங்களிப்பு அடங்கியுள்ளது. இதில் நியூட்டன் மற்றும் லெய்ப்னிட்ஸ் ஆகியோருக்கு இடையே நிலவிய முரண்பாடுகள் குறிப்பாக முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை. நியூட்டனின் முழுமையான காலம் (absolute time) என்பது மரபார்ந்த இயற்பியலுக்கான (classical physics) அஸ்திவாரத்தை அமைத்துக் கொடுத்து, பிரபஞ்சத்திற்கான பொதுவான விதிகளைச் சாத்தியமாக்கியது. அதே சமயம், லெய்ப்னிட்ஸின் எதிர்ப்புகள் காலத்தைப் பற்றிய கேள்விகள் ஒருபோதும் வெறும் அறிவியல் சார்ந்தவை மட்டுமல்ல என்பதை வெளிப்படுத்துகின்றன; அவை இருப்பு , காரணம்-விளைவு மற்றும் யதார்த்தத்தின் உள்கட்டமைப்பு ஆகியவற்றைப் பற்றிய கேள்விகளாகவும் இருந்தன. தத்துவத்தைக் கைவிடுவதன் மூலம் நவீன இயற்பியல் உருவாகவில்லை, மாறாக அதன் வழியே பயணித்தலின் மூலமே உருவானது என்பதை இக்கட்டுரை மிக அற்புதமாக விவரிக்கிறது.

துல்லியமான அளவீட்டிலிருந்து கருத்தியல் ரீதியான நிச்சயமற்ற தன்மையை நோக்கி நகரும் விவாதமும் சமமான முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. அணு கடிகாரங்கள் நமக்கு அசாத்தியமான துல்லியத் தன்மையைத் தரக்கூடும், ஆனால் அதிகப்படியான துல்லியம் என்பது அதிகப்படியான புரிதலைத் தந்துவிடுவதில்லை. காலத்தை அளவிடுவதும், காலத்தை விளக்குவதும் முற்றிலும் வேறுபட்ட இரு வேறு முயற்சிகள் என்பதை இந்த கட்டுரை நமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நினைவூட்டுகிறது. ஐன்ஸ்டீன் இந்த விவாதத்திற்குள் நுழையும்போதுதான் இந்த வேறுபாடு மிகவும் முக்கியமானதாக மாறுகிறது. கால நீட்டிப்பும் (time dilation), நிகழ்வுகள் ஒரே நேரத்தில் நடப்பதன் சார்பியல் தன்மையும்  வெறும் அறிவியல் கண்டுபிடிப்புகள் மட்டுமல்லாது நமது அன்றாடப் பொது அறிவின் மீது பல கேள்விகளை உண்டாகியது என்றும் கூறலாம். இரண்டு வெவ்வேறு பார்வையாளர்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட நிகழ்வுகளின் கால வரிசையைப் பற்றி பரஸ்பரம் மாறுபடலாம் என்ற புரிதல், நவீன சிந்தனை உருவாக்கிய மிக தீவிரமான உன்னதக் கருத்துக்களில் ஒன்றாக இன்னும் நீடிக்கிறது. இந்தக் கட்டுரையில் ஏதேனும் ஒரு குறைபாடு உண்டு என்றால், அது சமகால விவாதங்களின் ஆரம்பத்திலேயே தன் பயணத்தை முடித்துக் கொள்கிறது என்பதுதான். குவாண்டம் இயக்கவியல் , அண்டவியல் மற்றும் ஒரு ஒருங்கிணைந்த கோட்பாட்டைத் தேடும் முயற்சி ஆகியவற்றிலிருந்து எழும் சமகாலக் கேள்விகள் இதில் மிகச் சுருக்கமாக மட்டுமே குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன. இருப்பினும், அந்த முழுமையற்ற தன்மை ஒருவகையில் பொருத்தமானதுதான். காலம் என்பது இன்னும் தீர்க்கப்பட்ட ஒரு பிரச்சனை அல்ல; அது இயற்பியலும், தத்துவமும், மெய்யியலும்தொடர்ந்து சந்தித்துக் கொள்ளும், இன்னும் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு அறிவார்ந்த எல்லை என்பதை இக்கட்டுரை இறுதியாக நமக்கு உணர்த்துகிறது.

ஐன்ஸ்டைனின் மனைவி

ஐன்ஸ்டைன் மனைவி பற்றிய கட்டுரை மிகவும் சுவாரசியமானது; ஏனென்றால், இது அடிப்படையில் ஐன்ஸ்டீனைப் பற்றியோ அல்லது மிலேவா மாரிக்கைப் பற்றியோ மட்டுமே பேசுவதல்ல. மாறாக, அறிவியல் வரலாற்றில் தொடர்ந்து எழும் ஒரு முக்கியமான கேள்வியைப் பற்றி இது பேசுகிறது: “ஒரு கண்டுபிடிப்பு என்பது கூட்டுழைப்பு, உரையாடல்கள், திருமணம் மற்றும் அறிவார்ந்த தோழமை ஆகியவற்றிலிருந்து வெளிப்படும் போது, அதற்கான அங்கீகாரத்தை நாம் யாருக்கு, எப்படி வழங்குவது?”ஆசிரியர் இதில் ஏதேனும் ஒரு பக்கச்சார்பான நிலையை எடுப்பதற்குப் பதிலாக, ஐன்ஸ்டீனின் ஆரம்பக்கால ஆய்வுகளில் மிலேவாவின் பங்களிப்பு இருந்ததாகச் சொல்லப்படும் கூற்றுகளுக்கான ஆதாரங்களை நடுநிலையோடு ஆராய்ந்து, அதை அறிவியல் வரலாற்றின் பின்னணியில் வைத்து மதிப்பிடுகிறார்.

ஆதாரங்களை இந்தக் கட்டுரை கையாண்டிருக்கும் விதம்தான் இதன் மிகச்சிறந்த பகுதியாகும். அறிவியல் மேதமையைப் பற்றியோ அல்லது பாலின அநீதியைப் பற்றியோ எந்தவொரு முன்கூட்டிய அனுமானங்களுடனும் தொடங்காமல், இந்தச் சர்ச்சைக்குப் பின்னால் இருக்கும் ஆதாரங்களை மிகவும் கவனமாக மதிப்பிடுகிறது. அவர்களுக்கிடையே பரிமாறப்பட்ட புகழ்பெற்ற காதல் கடிதங்கள், ஆப்ராம் இயோஃபேவின் சாட்சியம், ஐன்ஸ்டீனின் கல்விப் பதிவுகள் மற்றும் நேரடி ஆவண ஆதாரங்கள் இல்லாத நிலை ஆகியவற்றைப்பற்றிய விவாதம் ஒரு முக்கியமான ஒன்றை நமக்கு உணர்த்துகிறது: வரலாற்று ரீதியான கூற்றுகள் அவற்றின் உணர்ச்சிப்பூர்வமான ஈர்ப்பைக் கொண்டு மதிப்பிடப்படக் கூடாது, மாறாக அவற்றின் பின்னால் இருக்கும் ஆதாரங்களின் வலிமையைக் கொண்டே எடைபோடப்பட வேண்டும். இன்றைய நவீன விவாதங்கள் பெரும்பாலும் “தனித்த மேதை” என்ற கற்பிதத்திற்கும், அதற்கு இணையாகச் சொல்லப்படும் புறக்கணிக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு கூட்டாளியும்தான் உண்மையான படைப்பாளி என்ற எளிமைப்படுத்தப்பட்ட கூற்றிற்கும் இடையே ஊசலாடிக் கொண்டிருக்கும் சூழலில், இந்த அணுகுமுறை மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது.

அறிவார்ந்த பங்களிப்பிற்கும் , அறிவார்ந்த படைப்பாக்கத்திற்கும் இடையே இக்கட்டுரை காட்டும் வேறுபாடும் சமமான முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. மிஷேல் பெஸ்ஸோவை ஆசிரியர் இதில் கையாண்டிருக்கும் விதம் அதற்கு ஒரு சிறந்த உதாரணம். அறிவியல் கண்டுபிடிப்புகள் ஒருபோதும் தனிமையில் உருவாவதில்லை. உரையாடல்கள், விமர்சனங்கள், உணர்வுப்பூர்வமான ஆதரவு, தொழில்நுட்ப ரீதியான சரிபார்ப்பு மற்றும் கருத்தியல் தெளிவுபடுத்துதல் என எல்லாமே இங்கே முக்கியம்தான். ஆனால், இந்த ஒட்டுமொத்தப் பங்களிப்புகளும் ஒன்றிற்கு ஒன்று இணையானவை அல்ல. சார்பியல் கோட்பாடு முதன்மையாக மிலேவாவின் படைப்புதான் என்ற முடிவுக்கு வர வேண்டிய அவசியமில்லாமலே, அவரது பங்களிப்பு மிக முக்கியமானது மற்றும் அர்த்தமுள்ளது என்பதை இக்கட்டுரை வாதிடுகிறது. அந்தத் துல்லியமான வேறுபாடுதான் கட்டுரைக்கு சிறந்த பகுப்பாய்வு தன்மையை அளிக்கிறது.

இருப்பினும், அறிவியல் துறையில் பெண்களின் நிலையைப் பற்றிப் பேசும்போது இக்கட்டுரை இன்னும் ஆழமாக பேசியிருக்கலாம் என்று தோன்றியது. மேரி கியூரி மற்றும் பிற அறிவியல் தம்பதிகளுடன் ஒப்பிட முயலும்போது, வெவ்வேறு நிறுவனங்கள், நாடுகள் மற்றும் சூழ்நிலைகளில் பெண்கள் எதிர்கொண்ட கட்டமைப்பு ரீதியான தடைகளை சில நேரங்களில் குறைத்து மதிப்பிடும் அபாயத்தைக் கொண்டுள்ளது. அந்தச் சமூக யதார்த்தங்களை இன்னும் சற்று ஆழமாக அணுகியிருந்தால் இந்த ஆய்வு இன்னும் வலுவடைந்திருக்கும். அறிவியல் வரலாறு என்பது எப்போதுமே புனிதர்களுக்கும் வில்லன்களுக்கும் இடையே நடக்கும் ஒரு போராட்டம் அல்ல என்பதுதான் இதன் மையக் கருத்து. அது பெரும்பாலும் திறமை, வாய்ப்பு, ஆளுமை, உறவுகள் மற்றும் வரலாற்றுச் சூழ்நிலைகள் ஆகியவற்றுக்கு இடையே நடக்கும் மிகவும் சிக்கலான வினையாகவே இருக்கிறது.

பொய்

பொய்களைப் பற்றிய ஒரு மேலோட்டமான அலசலாக இக்கட்டுரையை நாம் சுருக்கிவிட முடியாது. உண்மைக்கும் அதன் பயன்பாட்டுக்கும், அறநெறிக்கும் அரசியலுக்கும், மதத்திற்கும் அறிவியலின் பரிணாம வளர்ச்சிக்கும் இடையே உறைந்திருக்கும் முரண்பாடுகள்தான் இதன் மையப்பொருள். ‘பொய் என்றால் என்ன?’ என்ற மிக எளிய புள்ளியிலிருந்து தொடங்கும் ஆசிரியரின் சிந்தனை, ‘தவறான சித்தரிப்புகளும் மாயைகளும் இல்லாமல் மனித சமூகங்கள் பிழைத்திருக்க முடியுமா?’ என்ற அசாத்தியமான கேள்வியை நோக்கி நகர்கிறது. இந்தத் தத்துவார்த்த விஸ்தரிப்புதான் இக்கட்டுரையின் ஆகச்சிறந்த பலம்.

“உண்மையைப் பேசுவதை ஒரு மாறாத, முழுமையான நற்பண்பாக அணுக மறுப்பதுதான் இக்கட்டுரையின் மிக முக்கியமான தனித்துவமாகும். ‘புரைதீர்ந்த நன்மை பயக்கும்’ பொய்மை பற்றிய வள்ளுவத்தின் குறள் தொடங்கி, மத ரீதியான விதிவிலக்குகள், அரசியல் சொல்லாடல்கள், பரிணாம வளர்ச்சி சார்ந்த உருமறைப்புகள்  மற்றும் அன்றாடச் சமூகத் தொடர்புகள் வரை தன் விவாதத்தை ஆசிரியர் விரிவுபடுத்துகிறார். அதன் மூலம், மனிதனால் உருவாக்கப்பட்ட அத்தனை நிறுவனங்களும் ஏதோ ஒரு புள்ளியில் பொய்மையோடு நடைமுறைச் சமரசம் செய்துகொண்டுதான் இயங்குகின்றன என்பதை அவர் திட்டவட்டமாக நிரூபிக்கிறார்.

எனவே, ‘மனிதர்கள் பொய் சொல்கிறார்கள்’ என்பது இக்கட்டுரையின் மைய வாதமல்ல; மாறாக, ‘ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய மற்றும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத பொய்மைகளுக்கு இடையிலான எல்லையை, ஒவ்வொரு சமூகமும் தனக்குள்ளேயே தொடர்ச்சியாக எப்படி மறுவரையறை செய்து கொள்கிறது என்பதுதான். ‘பொய் சொல்வது தவறு’ என்ற வழக்கமான தார்மீகப் போதனைகளை விட, இது நமக்குள் மிக ஆழமான உரையாடலைத் தொடங்கி வைக்கிறது.”

அறிவியலைப் பற்றிய விவாதம் இவ்வுரையின் மிக வலுவான தத்துவப் பிரிவாக அமைகிறது. இந்த இடத்தில், பிழைக்கும் ஏமாற்றுதலுக்கும் இடையே உள்ள ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டை ஆசிரியர் சுட்டிக்காட்டுகிறார். அறிவியல் கோட்பாடுகள் திருத்தப்படலாம், பலவீனமடையலாம் அல்லது முற்றிலும் மாற்றப்படலாம்; ஆனால், அது அவற்றை பொய்களாக மாற்றிவிடாது. திட்டமிட்ட பொய்மைகளைத் தன் எல்லைக்கு வெளியே நிறுத்துவதனாலும், அதே சமயம் தன்னைத்தானே திருத்திக்கொள்ளும் தன்மையைக் கொண்டிருப்பதனாலும்தான் அறிவியல் முன்னேறுகிறது என்ற வாதம் இக்கட்டுரையின் மிக முக்கியமான நுண்ணறிவுகளில் ஒன்றாகும். இந்த வாதம், விவாதத்தை வெறும் உளவியல் மற்றும் நெறிமுறைகளுக்கு அப்பால் கொண்டு சென்று, அறிவதூயியல் அதாவது அறிவு என்பது எவ்வாறு கட்டமைக்கப்படுகிறது என்பது பற்றிய ஆய்வு என்ற தளத்திற்கு உயர்த்துகிறது.

கட்டுரை மதம், அரசியல், குழந்தை உளவியல், டார்வினிய பரிணாம வளர்ச்சி, மொழியியல் மற்றும் நரம்பியல் அறிவியல் என பல துறைகளுக்கு இடையே மிக வேகமாக நகர்கிறது. இந்த உதாரணங்கள் பெரும்பாலும் ஈர்க்கக்கூடியதாக இருந்தாலும், அதன் பின்னணியில் இருக்கும் மைய வாதம் ஆழமாக வளர்வதற்கு முன்பே இவை மிக விரைவாகக் குவிந்துவிடுகின்றன. ஏதேனும் ஒன்று அல்லது இரண்டு துறைகளை மட்டும் இன்னும் சற்றுத் தொடர்ச்சியாகவும் விரிவாகவும் ஆராய்ந்திருந்தால், அது இன்னும் ஆழமான பகுப்பாய்வுத் தன்மையைத் தந்திருக்கும். எளிமையான தார்மீகக் கட்டமைப்புக்கு அது விடுக்கும் சவாலில்தான் கட்டுரையின் நிலையான பங்களிப்பு அடங்கியுள்ளது. உண்மையும் பொய்மையும் எதிரெதிர் துருவங்களாக இங்கே வெளிப்படவில்லை; மாறாக, சூழல், அதிகாரம், நோக்கம் மற்றும் விளைவு ஆகியவற்றிற்கு ஏற்ப அவற்றின் அர்த்தங்கள் எவ்வாறு மாறுகின்றன என்ற கருத்தியலாகவே வெளிப்படுகின்றன.

விளைந்ததும் விதைத்ததும்

மேலோட்டமாக பார்க்கும்போது, இந்தக் கட்டுரை ஒன்றோடொன்று தொடர்பில்லாத சில அறிவியல் கதைகளின் தொகுப்பைப் போலத் தோன்றலாம். வயக்ரா எதிர்பாராதவிதமாக அழிந்து வரும் வனவிலங்குகளைக் காப்பாற்றுவது, மருத்துவ வெற்றியின் விளைவாகவே உருவான நுண்ணுயிர் எதிர்ப்புத் திறன், மற்றும் போர்முறையின் தன்மையையே மாற்றியமைக்கும் தன்னாட்சி இராணுவத் துரோன்கள்  இவை ஒவ்வொன்றும் முற்றிலும் வேறுபட்ட துறைகளைச் சேர்ந்தவையாகவே நமக்குத் தெரிகின்றன. ஆனால், இந்த மூன்று உதாரணங்களுக்குள்ளும் ஊடாடி ஓடும் ஒரு பொதுவான வடிவத்தை வெளிப்படுத்துவதில்தான் இக்கட்டுரையின் உண்மையான சாதனை அடங்கியுள்ளது. அறிவியல் கண்டுபிடிப்புகள் ஒருபோதும் அவற்றைப் படைத்தவர்களின் நோக்கங்களுக்குள் மட்டுமே சிறைப்பட்டுப் போவதில்லை. அவை சமூகத்திற்குள் விடுவிக்கப்பட்டவுடன், பொருளாதாரம், அரசியல், கலாச்சாரம், மனித ஆசைகள் மற்றும் நிறுவன அதிகாரங்களால் கட்டமைக்கப்பட்ட மிகவும் சிக்கலான ஒரு சுற்றுச்சூழல் அமைப்பிற்குள்  நுழைகின்றன. எனவே, அறிவியல் வரலாறு என்பது வெறும் கண்டுபிடிப்புகளின் வரலாறு மட்டுமல்ல, அது எவராலும் முன்கணிக்கப்படாத விளைவுகளின் வரலாறும்கூட.

அறிவியல் வளர்ச்சியைப் பற்றிய எளிமைப்படுத்தப்பட்ட புரிதலுக்கு அது விடுக்கும் சவால்தான் இவ்வுரையின் மிக முக்கியமான பங்களிப்பாகும். பொதுவான விவாதங்கள் பெரும்பாலும் தொழில்நுட்பத்தை இரண்டு வகைகளாகப் பிரித்துவிடுகின்றன: மனிதகுலத்திற்கு உதவும் கண்டுபிடிப்புகள், மற்றும் மனிதகுலத்திற்குத் தீங்கு விளைவிக்கும் கண்டுபிடிப்புகள். ஆனால், யதார்த்தம் ஒருபோதும் இவ்வளவு எளிமையானதாக இருப்பதில்லை என்பதை இக்கட்டுரை நிரூபிக்கிறது. வயக்ரா ஒரு குறிப்பிட்ட மருத்துவப் பிரச்சனைக்காக உருவாக்கப்பட்டது, ஆனால் அது மறைமுகமாக அழிந்து வரும் விலங்கினங்கள் வேட்டையாடப்படுவதைக் குறைப்பதில் போய் முடிந்தது. நுண்ணுயிர் எதிர்ப்பிகள் மருத்துவ வரலாற்றின் உன்னதமான சாதனைகளில் ஒன்றாக மாறி, மனிதனின் ஆயுட்காலத்தை நீட்டித்து, தொற்றுநோய்களால் ஏற்படும் இறப்பு விகிதத்தைக் குறைத்தன; ஆனால், அவற்றின் அதிகப்படியான பயன்பாடு அதே சமயம் மருந்துகளை எதிர்க்கும் பாக்டீரியாக்கள் பரிணமிப்பதற்கான சூழலையும் உருவாக்கியது. இந்த இரண்டு நிகழ்வுகளிலுமே அறிவியல் மாறாமல் அப்படியேதான் இருந்தது; ஆனால், அந்த அறிவியல் எந்தச் சமூக மற்றும் சுற்றுச்சூழல் அமைப்புகளுக்குள் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டதோ, அந்த அமைப்புகள்தான் மாறின.

நுண்ணுயிர் எதிர்ப்புத் திறனைப் பற்றிய விவாதமே இவ்வுரையின் அறிவார்ந்த மையப்புள்ளியாக அமைகிறது; ஏனென்றால், அது ஒரு ஆழமான அறிவியல் விதியை விளக்குகிறது: “மனிதனின் தலையீடுகளுக்கு இயற்கை எப்போதும் எதிர்வினையாற்றுகிறது.” மருந்துகளை எதிர்க்கும் பாக்டீரியாக்களின் தோற்றம் என்பது ஏதோ ஒரு தற்செயலான தோல்வி அல்ல, அது டார்வினிய பரிணாம வளர்ச்சியின் மிகத் துல்லியமாக முன்கணிக்கக்கூடிய ஒரு விளைவுதான். அந்த வகையில், அறிவியல் கண்டுபிடிப்புகள் ஒன்றும் மனிதகுலத்திற்கு இயற்கை விதிகளிலிருந்து விலக்கு அளித்துவிடுவதில்லை என்பதை இக்கட்டுரை வாசகர்களுக்கு நினைவூட்டுகிறது. மாறாக, அந்த இயற்கை விதிகள் தொடர்ந்து செயல்படுவதற்கான புதிய சூழல்களை மட்டுமே அவை உருவாக்குகின்றன. இந்தப்பகுதியை ஒட்டுமொத்தத் தொழில்நுட்ப நாகரிகத்திற்கான ஒரு பரந்த உருவகமாகக் கூட நாம் வாசிக்க முடியும். ஒவ்வொரு தீர்வும் ஒரு புதிய சூழலை உருவாக்குகிறது; அந்தச் சூழல் புதிய சிக்கல்களைத் தோற்றுவிக்கிறது; அந்தச் சிக்கல்கள் மேலும் புதிய தீர்வுகளைக் கோருகின்றன. எனவே, அறிவியல் வளர்ச்சி என்பது இறுதி வெற்றிகளின் ஒரு தொடர் வரிசை அல்ல, அது இயற்கையோடு தொடர்ந்து நடந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு முடிவற்ற உரையாடல்.

தன்னாட்சிப் போர்முறையைப் பற்றிய இறுதிப் பகுதி, விவாதத்தை உயிரியலில் இருந்து அரசியல் தத்துவம் நோக்கி விரிவுபடுத்துகிறது. இந்த இடத்தில், ஆசிரியர் இக்கட்டுரையின் ஆகச்சிறந்த, மனதை உலுக்கும் ஒரு கேள்வியை எழுப்புகிறார்: “தொழில்நுட்பமானது ஒரு செயலையும் அதன் விளைவையும் மேன்மேலும் பிரித்துக்கொண்டே போகும்போது என்ன நடக்கும்?” மனித வரலாறெங்கும், போரினால் ஏற்படும் உடல் ரீதியான மற்றும் உணர்வு ரீதியான இழப்புகள் வன்முறைக்கு ஒரு இயற்கையான எல்லையை வகுத்து வைத்திருந்தன. ஆனால், துரோன் போர்முறையும் தன்னாட்சி அமைப்புகளும் முடிவெடுப்பவருக்கும் அதன் பலியாவருக்கும் இடையே (முன்னெப்போதும் இல்லாத) தூரத்தை உருவாக்குவதன் மூலம் அந்த எல்லைகளுக்குச் சவால் விடுகின்றன. இக்கட்டுரையின் கவலை வெறும் தொழில்நுட்பம் சார்ந்தது மட்டுமல்ல, அது தார்மீகம் சார்ந்தது. இந்தத் தானியங்கிமயமாக்கல், மனிதர்கள் தங்கள் பொறுப்புணர்வு, குற்ற உணர்ச்சி மற்றும் கடமைப்பாடு ஆகியவற்றை உணரும் உளவியல் வழிமுறைகளைப் பலவீனப்படுத்தும் அபாயத்தைக் கொண்டுள்ளதா என்ற கேள்வியை இது எழுப்புகிறது.

இந்த கட்டுரையில் ஏதேனும் ஒரு குறைபாடு உண்டு என்றால், அது தனித்தனியாகவே ஒரு முழுக் கட்டுரையாக எழுதப்பட வேண்டிய தலைப்புகளுக்கு இடையே மிக வேகமாக நகர்கிறது என்பதுதான். இதன்பரப்பு வியக்கத்தக்கதாக இருந்தாலும், சில தலைப்புகள்  குறிப்பாக இராணுவ நெறிமுறைகள் மற்றும் தன்னாட்சி ஆயுதங்கள் மாற்றுப் பார்வைகளுடனான இன்னும் ஆழமான விவாதத்தைக் கோருகின்றன. இந்த வாதம் சில இடங்களில் விரிவான பகுப்பாய்வை நம்பியிருப்பதற்குப் பதிலாக, உதாரணங்களை மட்டுமே அதிகமாகச் சார்ந்துள்ளது. இருப்பினும், இது  சிறிய குறைதான். கண்டுபிடிப்புகளுக்கும் அவற்றின் இறுதி விளைவுகளுக்கும் இடையே உள்ள தூரம் என்ற, அறிவியல் வரலாற்றில் இதுவரை புறக்கணிக்கப்பட்ட ஒரு பரிமாணத்தின் மீது நம் கவனத்தைத் திருப்புவதால் இக்கட்டுரை தன் இலக்கில் முழுமையாக வெற்றி பெறுகிறது. அறிவியல் கண்டுபிடிப்புகள் அவற்றின் அசல் நோக்கத்துடன் மட்டும் முடிந்துவிடுவதில்லை. அவை சமூகத்திற்குள் இடம்பெயர்ந்து, மனிதனின் பேராசைகளுடனும் அச்சங்களுடனும் கலந்து, பெரும்பாலும் எவராலும் கணிக்க முடியாத விளைவுகளையே உருவாக்குகின்றன. எனவே, இவ்வுரையின் மைய நுண்ணறிவு வயக்ராவைப் பற்றியோ, நுண்ணுயிர் எதிர்ப்பிகளைப் பற்றியோ அல்லது துரோன்களைப் பற்றியோ ஆனது அல்ல. அது அறிவுக்கும் அதிகாரத்திற்கும் இடையே நிலவும் முன்கணிக்க முடியாத உறவைப் பற்றியது; மேலும், ஒரு கண்டுபிடிப்பு ஆய்வகத்தை விட்டு வெளியேறி இந்த உலகிற்குள் நுழைந்த பிறகு, என்ன நடக்கும் என்பதைக் கட்டுப்படுத்துவதில் இருக்கும் நீடித்த பேராபத்தைப் பற்றியது ஆகும்.

இஸ்லாமிய கலைகளில் உயர்கணித கோட்பாடுகள்

இந்தக் கட்டுரையில் உள்ள மிக சுவாரசியமான சிந்தனைகளில் ஒன்று  இஸ்லாமியக் கலையின் உன்னதம் என்பது அதன் வெறும் அழகியல் கவர்ச்சியில் மட்டும் இல்லை, மாறாக அதன் ‘வடிவியல் கற்பனைத் திறனில்’ தான் அடங்கியுள்ளது என்பதாகும். இஸ்லாமியக் கட்டடக்கலை மற்றும் அலங்காரங்களின் தனித்துவ அடையாளங்களான சிக்கலான பலகோணக் கட்டமைப்புகள், மீண்டும் மீண்டும் வரும் சமச்சீர்நிலைகள் மற்றும் முடிவில்லாமல் விரிவடையும் வடிவங்கள் ஆகியவை வெறும் அலங்காரக் கூறுகள் மட்டுமல்ல. அவை ஒரு தத்துவ மொழியாகவே செயல்படுகின்றன. இந்த வடிவங்கள் தங்களின் தொடர்ச்சியான ஆவர்த்தனங்கள் மற்றும் விரிவாக்கங்களின் மூலம், எல்லையற்ற தன்மையை  அதாவது இறைவனின் எல்லையற்ற ஆற்றல், ஒருமை மற்றும் பெருங்கருணையை பிரதிபலிக்க முயல்கின்றன.

இந்தப் பார்வையில் அணுகும்போது, இஸ்லாமிய வடிவியல் என்பது பரந்த மனித வரலாற்றின் அங்கமாக மாறுகிறது. வரலாறெங்கும் பல்வேறு நாகரிகங்களில், கணிதம் என்பது வெறும் நடைமுறைத் தேவைகளுக்காகத் தோன்றியதல்ல, மாறாக பிரபஞ்சம் சார்ந்த தத்துவ வினாக்களிலிருந்தே அது பிறந்துள்ளது. இந்தியாவின் மண்டலங்கள், கோவில் கட்டடக்கலை மற்றும் வாஸ்து மரபுகள் போன்றவையும் பிரபஞ்சத்தின் ஒழுங்கமைவை வெளிப்படுத்துவதற்காக இத்தகைய வடிவியல் வடிவங்களையே பயன்படுத்துகின்றன. இந்த இடங்களில் வடிவியல் என்பது வெறும் தொழில்நுட்பக் கருவி அல்ல; அது மனித மனதிற்கும் பிரபஞ்சக் கட்டமைப்புக்கும் இடையே பாலம் அமைக்கும் ஒரு புள்ளியாக மாறுகிறது.

இதேபோன்ற ஒரு உள்ளுணர்வு மேற்கத்திய இசையிலும் வெளிப்படுகிறது. எண்களுக்கு இடையிலான உறவுகளிலிருந்தே இசைவடிவத்தின் ஒத்திசைவு உருவாகிறது என்பதைப் பத்தகோரஸ் கண்டறிந்தார். ஆக்டேவ்கள் மற்றும் பிஃப்த்துகள் போன்ற இசை இடைவெளிகள் முற்றிலும் கணித விகிதங்களின்  அடிப்படையிலேயே அமைந்துள்ளன. ஒலியின் வழியே நமக்கு அழகாகத் தோன்றும் ஒன்று, உண்மையில் மற்றொரு தளத்தில் எண்களின் ஒழுங்கமைந்த வெளிப்பாடுதான். இந்த மரபு, ஜோஹன் செபாஸ்டியன் பாக்கின் இசையில் தன் ஆகச்சிறந்த கலைவடிவத்தை அடைகிறது. அவரது இசைக்கோர்ப்புகள் அசாத்தியமான கட்டமைப்புச் சமச்சீரையும் கணிதத் துல்லியத்தையும் கொண்டவை; ஆயினும், அவை வெறும் கணக்கீடுகளாக உணரப்படாமல், அங்கே கணிதம் கலைக்குள் கரைந்து மறைந்துவிடுகிறது.

கணிதத்திற்கும் மெய்யியலுக்கும் இடையே நிலவும் இந்தத் தொடர்பு ஏதோ ஒரு குறிப்பிட்ட நாகரிகத்திற்கு மட்டும் உரித்தானது அல்ல. பத்தகோரஸ் போன்ற கிரேக்கச் சிந்தனையாளர்கள் தத்துவ விசாரணைகளின் மூலமே கணிதத்தை அணுகினர். இந்திய மரபுகள் வடிவியலைத் தங்களின் சடங்குகள் மற்றும் அண்டவியலோடு ஒருங்கிணைத்தன. மெசபடோமிய நாகரிகங்கள் வானியலையும் அளவீடுகளையும் மாற்றியமைத்த எண் முறைகளை உருவாக்கின. இஸ்லாமிய பொற்காலத்தில், அல்-குவாரிஸ்மி  மற்றும் அல்-பிருனி  போன்ற அறிஞர்கள் இயற்கணிதம் ,  முக்கோணவியல்  மற்றும் வானியல் ஆகியவற்றை விரிவுபடுத்தி, உலகளாவிய கணித மரபைப் பாதுகாத்து வளர்த்தெடுத்தனர். இவை எல்லாவற்றிலுமே, கணிதம் என்பது அன்றாடத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யப் பயன்பட்டதோடு மட்டுமல்லாமல், யதார்த்தத்தின் தன்மையைப் பற்றிய ஆழமான கேள்விகளுக்கும் விடையளிக்க முயன்றது.

இந்த இடத்தில்தான், பேராசிரியரின் இக்கட்டுரை ஒர்ஹான் பாமுக்கின் My Name Is Red நாவலோடு எதிர்பாராதவிதமாக இணைகிறது. அந்த நாவலின் மையப்பொருள் என்பது இரு வேறு கலைப் பார்வைகளுக்கு இடையே நடக்கும் மோதல்தான். பாரம்பரிய இஸ்லாமிய நுண்கலை ஓவியர்கள்  தனிமனிதப் பார்வைகளைக் கடந்து, காலத்தைக் கடந்த தெய்வீக ஒழுங்கமைவைப் பிரதிபலிக்க விரும்புகிறார்கள். அதற்கு நேர்மாறாக, மறுமலர்ச்சிக் கால ஐரோப்பிய ஓவியக் கலை முப்பரிமாணப் பார்வை,  தனித்துவ அடையாளம் மற்றும் பார்ப்பவரின் அகவயமான நோக்கு ஆகியவற்றைத் தழுவிக்கொள்கிறது. எனவே, இந்த மோதல் வெறும் கலை சார்ந்தது மட்டுமல்ல, அது தத்துவம் சார்ந்தது.

இஸ்லாமிய வடிவியல் வடிவங்கள் தனிமனித அடையாளத்தை எல்லையற்ற பிரபஞ்சப் பெருவெளியில் கரைத்துவிடுகின்றன. பாரம்பரிய நுண்கலை ஓவியமும் அதேபோல, ஒரு உன்னதமான உண்மையை அடைவதற்காகக் கலைஞனைத் தன் சுயத்தை முற்றிலுமாக அழித்துக்கொள்ளக் கோருகிறது. இங்கே கலைஞன் தன் சொந்த உணர்வுகளை வெளிப்படுத்த முயல்வதில்லை, மாறாகப் பிரபஞ்ச தரிசனம் ஒன்றில் தன்னை ஒரு புள்ளியாக இணைத்துக்கொள்ளவே விரும்புகிறான். இந்த உலகப் பார்வை, தனிமனிதப் புரிதலையும் யதார்த்தவாதத்தையும் மையமாகக் கொண்ட புதிய கலைக் கோட்பாட்டை எதிர்கொள்ளும்போது ஏற்படும் பதற்றத்தையே ஒர்ஹான் பாமுக்கின் நாவல் விரிவாக ஆராய்கிறது.

பேராசிரியரின் கட்டுரையும் சரி, பாமுக்கின் நாவலும் சரி, நம்மை ஈர்ப்பதற்குக் காரணம் அவை இரண்டுமே நம்மை ஒரே ஒரு கேள்வியை நோக்கி இட்டுச்செல்வதுதான். வடிவியல், இசை, ஓவியம், இலக்கியம், தத்துவம் அல்லது கணிதம் என எதுவாக இருந்தாலும், மனிதகுலம் மீண்டும் மீண்டும் ஒரே ஒரு தேடலை நோக்கியே திரும்புகிறது: “இந்த உலகின் வெளிப்படையான சிக்கல்களுக்குப் பின்னால், அனைத்தையும் பிணைக்கும் ஒரு பொதுவான ஒழுங்கமைப்பு இருக்கிறதா?”

சில நாகரிகங்கள் இந்தத் தேடலை வடிவியல் கோலங்கள் மூலம் வெளிப்படுத்துகின்றன. மற்றவை இசையின் ஒத்திசைவு மூலம். வேறு சில தத்துவக் கோட்பாடுகள் அல்லது இலக்கியப் புனைகதைகள் மூலம். வடிவங்கள் மாறலாம், ஆனால் அவற்றின் பின்னணியில் இருக்கும் மனிதனின் உந்துதல் வியக்கத்தக்க வகையில் ஒன்றாகவே இருக்கிறது. கணிதம், மதம், கலை மற்றும் தத்துவம் ஆகியவை ஒன்றிலிருந்து ஒன்று பிரிந்த தனித்தனித் துறைகளே அல்ல போலும். அவை, மனிதன் தன் முன்னால் இருக்கும் அதே மகா ரகசியத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்காகப் பயன்படுத்தும் வெவ்வேறு மொழிகளாகவே இருக்கலாம்.

ஆளற்ற போர்முனைகளில் முகமற்ற வீரர்கள்

இக்கட்டுரைத் தொகுப்புகளின்  மிகச் சிந்தனைக்குரிய பகுதிகளில் ஒன்று, தன்னாட்சிப் போர்முறை மற்றும் இராணுவ ரோபாட் பற்றிய அதன் விவாதமாகும். துரோன்கள் மற்றும் ரோபோடிக் அமைப்புகளைப் பற்றிய ஒரு சாதாரண விவரிப்பாகத் தொடங்கும் இப்பகுதி, தொழில்நுட்பமானது போரின் தார்மீகக் கட்டமைப்பையே எவ்வாறு மாற்றியமைக்கிறது என்ற ஒரு ஆழமான விசாரணைக்குள் படிப்படியாகப் பரிணமிக்கிறது. வரலாறு முழுவதிலும், போரிடுபவர்கள் ஒருவரையொருவர் நேரடியாக எதிர்கொண்டனர்; அதன் மூலம் வன்முறையின் பேராபத்துகளையும் அதன் உளவியல் ரீதியான விளைவுகளையும் அவர்களே நேரடியாகச் சுமக்க வேண்டியிருந்தது. ஆனால், துரோன் போர்முறையும் தன்னாட்சி அமைப்புகளும், இதிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட வகையில் போரிடுகிறாரகள்.

இந்த வாதத்தின் முக்கியத்துவம் வெறும் இராணுவத் தொழில்நுட்பத்தையும் கடந்து விரிவடைகிறது. ஒவ்வொரு பெரிய தொழில்நுட்ப மாற்றமும் வெறும் செயல்பாட்டு முறைகளை மட்டும் மாற்றுவதில்லை, மாறாக அதனுடன் சேர்ந்து நமது தார்மீக அனுமானங்களையும் (சேர்த்து எழுதுகிறது) சேர்த்தே மாற்றியெழுதுகிறது?? என்பதை இவ்வுரை சுட்டிக்காட்டுகிறது. வெடிமருந்தின் வருகை போரின் தன்மையையே மாற்றியமைத்ததைப் போலவும், அணு ஆயுதங்கள் புவிசார் அரசியல் அதிகாரத்தை மறுவரையறை செய்ததைப் போலவும், தன்னாட்சி அமைப்புகள் போர்முறையில் பொறுப்பேற்றால் அர்த்தத்தையே முற்றிலும் மாற்றிவிடக்கூடும். ஒரு இயந்திரம் ஒரு இலக்கைத் தவறாக அடையாளம் கண்டு தாக்கினால், அதற்கான பொறுப்பு யாரிடம் சேரும்  நிரலாளரிடமா , ராணுவ தளபதியிடமா, அதைத் தயாரித்த நிறுவனத்திடமா அல்லது அந்த இயந்திரத்திடமேதானா?

மேம்பட்ட செயற்கை நுண்ணறிவு அமைப்புகள் , தன்னாட்சி துரோன்கள் மற்றும் போஸ்டன் டைனமிக்ஸ் போன்ற நிறுவனங்களால் உருவாக்கப்படும் ரோபோடிக் தளங்களின் எழுச்சியால் தற்போது இன்னும் அவசரமும் அவசியமுமாக மாறியுள்ள விவாதங்களை இக்கட்டுரை அன்றே முன்கூட்டியே ஊகித்திருந்தது என்பதுதான். எனவே, இக்கட்டுரை வெறும் இராணுவக் கருவிகளைப் பற்றியது மட்டுமல்ல; அது மனிதனின் தீர்ப்புத் திறனை  இயந்திரங்களிடம் மேன்மேலும் ஒப்படைத்து வரும் போக்கைப் பற்றியதாகும். அது எழுப்பும் நீடித்த கேள்வி எப்போதும் நம்மை அச்சுறுத்திக் கொண்டே இருக்கும்: “தொழில்நுட்பமானது நமது முடிவுகளை நமக்காக மேன்மேலும் எடுக்கத் தொடங்கும்போது, அந்த முடிவுகளோடு சேர்த்து நமது மனிதத்தன்மையின் எந்த அளவை நாம் அவற்றிடம் தாராளமாகத் தாரைவார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம்?”

இறுதியாக இந்தக் கட்டுரைத் தொகுப்பு நம் நினைவில் நிலைநிறுத்துவது எதுவென்றால், இது உண்மையில் துரோன்கள், இராணுவ ரோபோக்கள், நுண்ணுயிர் எதிர்ப்பிகள் அல்லது வயக்ராவைப் பற்றியது கூட அல்ல என்பதுதான். அவை எல்லாமே ஒரு பரந்த கேள்விக்குள் நுழைவதற்கான நுழைவாயில் மட்டுமே. அறிவியல் கண்டுபிடிப்புகள் பெரும்பாலும் சில குறிப்பிட்ட சிக்கல்களைத் தீர்ப்பதற்கான முயற்சிகளாகவே தொடங்குகின்றன; ஆனால், அவை சமூகத்திற்குள் நுழைந்தவுடன் தமக்கான ஒரு தனித்துவமான சுய இயக்கத்தைப் பெற்றுக்கொள்கின்றன. பின்னர் அரசியல், பொருளாதாரம், கலாச்சாரம், மனிதப் பேராசைகள் மற்றும் எதிர்பாராத விளைவுகளுடன் அவை பரஸ்பரம் வினையாற்றுகின்றன. எனவே, அறிவியல் வரலாறு என்பது வெறும் கண்டுபிடிப்புகளின் வரலாறு மட்டுமல்ல, அது வியப்புகளின் வரலாறும்கூட.

கட்டுரைத் தொகுப்பு முழுவதும் ஒரு பொதுவான வடிவத்தை நம்மால் பார்க்க முடிகிறது: இந்த உலகின் மீது தன் கட்டுப்பாட்டை அதிகரிப்பதற்காக மனிதகுலம் புதிய கருவிகளை உருவாக்குகிறது, ஆனால் அதே சமயம் ஒவ்வொரு புதிய கருவியும் புதிய நிச்சயமற்ற தன்மைகளையும் சேர்த்தே உருவாக்குகிறது. நுண்ணுயிர் எதிர்ப்பிகள் ஆயுளை நீட்டிக்கின்றன, ஆனால் அவை பரிணாம ரீதியான அழுத்தங்களை முடுக்கிவிடுகின்றன. தன்னாட்சி அமைப்புகள் மனிதர்களுக்கான ஆபத்தைக் குறைக்கின்றன, ஆனால் தார்மீகப் பொறுப்புணர்வைச் சிக்கலாக்குகின்றன. மேலோட்டமாகப் பார்க்கும்போது மிகச் சாதாரணமாகத் தோன்றும் கண்டுபிடிப்புகள் கூட, சுற்றுச்சூழல் அமைப்புகளை எதிர்பாராத வழிகளில் மாற்றியமைக்கக் கூடும். இதன் ஆழமான பாடம் என்னவென்றால், அறிவு என்பது ஒருபோதும் இறுதி இலக்கு அல்ல; அது எந்தவொரு தனிப்பட்ட விஞ்ஞானியாலும் முழுமையாக முன்கணிக்க முடியாத விளைவுகளின் முடிவற்ற சங்கிலித் தொடரின் ஆரம்பப்புள்ளி, அவ்வளவுதான்.

என்னைப் பொறுத்தவரை, இப்புத்தகத்தின் மிக மதிப்புமிக்க அம்சம் என்பது அறிவியல் உண்மைகளைக் கடந்து, அவற்றின் அடியில் மறைந்திருக்கும் தத்துவக் கேள்விகளை வெளிக்கொணரும் அதன் அசாத்தியமான திறன்தான். அறிவியல் என்பது ஆய்வகங்களுக்குள் மட்டும் நடத்தப்படும் ஒரு தனித்தனி முயற்சி அல்ல என்பதை இது நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. இயற்கை, தொழில்நுட்பம், அதிகாரம் மற்றும் இறுதியாக மனிதன் தன்னோடு கொண்டிருக்கும் உறவை அவனே தொடர்ச்சியாக மறுபரிசீலனை செய்வதற்கான முதன்மை வழிகளில் ஒன்றாகவே அறிவியல் திகழ்கிறது. ஒரு வாசகர் தகவல்களைத் தேடி இந்தக் கட்டுரைகளை வாசிக்கத் தொடங்கலாம், ஆனால் பெரும்பாலும் அவர் இதை முடிக்கும்போது இதைவிடப் பரந்த ஒன்றைப் பற்றிச் சிந்திக்கத் தலைப்படுவார்: அதாவது, அறிவியல் எதைக் கண்டுபிடிக்கிறது என்பதல்ல, மாறாக அந்தப் புதிய கண்டுபிடிப்புகள் நம்மை படிப்படியாக எத்தகு மனிதர்களாக மாற்றியமைக்கின்றன என்பதுதான் அது.

ஒளியிலிருந்து இருளுக்கு வாசிக்கும் ஒரு இளம் வாசகர், வெறும் தகவல்களை மட்டும் பெறுவதில்லை; மாறாக, எதிர்காலத்தை வடிவமைப்பதற்கான கற்பனைத் திறனைப் பெறுகிறார்.  அதாவது, தெளிவான அறிவியலின் வெளிச்சத்தில் தொடங்கி, அதன் பின்னாலிருக்கும் சிக்கலான வரலாற்றையும், பயன்பாட்டையும், அது மனித குலத்தின் போக்கை எப்படி மாற்றியமைத்தது என்பதையும் ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளும் கட்டுரை தொகுப்புகள் அடங்கிய புத்தகம் இது. அந்த வகையில், இந்த நூல் அறிவியல் சிந்தனையை வளர்ப்பதில் தமிழில் மிக முக்கியமான ஒரு தொடக்கப்புள்ளியாகும். தமிழின் அடுத்த தலைமுறை, அறிவியலை வெறும் சூத்திரங்களாகவோ அல்லது தேர்வுக் கணக்குகளாகவோ பார்க்காமல், பன்முகத்தன்மை கொண்ட ஒரு பிரபஞ்சப் பார்வையாகக் காண வேண்டும் என்பதே நம்முடைய விருப்பம். ஒற்றைப் பரிமாண சிந்தனையிலிருந்து விடுபட்டு, அறிவியல் பூர்வமாகச் சிந்திக்கப் பழகும் சமூகமே நாளைய உலகின் படைப்பாளிகளாக இருக்கும். அந்த வகையில், தமிழில் இத்தகைய அறிவியல் நூல்கள் உருவாவது, அறிவுசார் தேடலின் மிக முக்கியமான ஒரு தொடக்கப்புள்ளியாக அமையும்.

பதிப்பகம்: தமிழினி
முதல் பதிப்பு: டிசம்பர் 2025
ஆசிரியர்: வெங்கட் ரமணன், கனடா 

000